Кој е пaпaта?

1254
0
SHARE
Митрополит Повардарски Агатангел

Еве, накратко, во интерес на просторот, да се обидеме и да објасниме каков државник и верски водач е папата. Да видиме каков е неговиот поглед на светот и со какви вредности и успеси го задолжил човештвото и врз какви принципи го изградил својот авторитет.

Целокупната старохристијанска црква, како Источната, така и Западната, повикувајќи се на Светото писмо (Јн. 15, 26) апсолутно го негувала учењето дека Светиот Дух предвечно исходи само од Отецот, кој е единственото начело во Света Троица. Мислењето според кое Светиот Дух исходи и од Синот (т.н. Филиокве), го претвора Синот во второ начело, причина, почеток и извор паралелно со Отецот, и внесува подреденост, разделување и разединетост во Света Троица. Учењето на Православната црква Христова е утврдено на првите два вселенски собори и според нив и ден-денес го носи името Никео-цариградски символ на верата.

Некогаш помесната Римска црква, која во првите векови уживала огромен углед и го заземала првото место според чест меѓу петте апостолски катедри, веќе во 4 век почнала да застранува во теолошки и догматски поглед, што неминовно довело до воведување погрешна црковна практика. Влијанието на „Филиокве“ во црковниот живот за секој христијанин е огромно, бидејќи нашиот однос со Бога е ускладен со начинот на кој веруваме во Него. Па, затоа, секое лажно и погрешно учење, секоја неточна и искривена догматика, беспоговорно доведува до искривена побожност. За нас православните, црковните догми не се само една обична теориска норма и правило утврдено од авторитетите. Догмите се всушност сведоштво на оние што Бога го виделе во своите срца онаков каков што Он е. Основната грешка на „Филиоквето“ се состои во рационалистичкото и филозофското толкување на божествените тајни, кое нема никаква поткрепа ниту во Светото писмо, ниту пак е проверено преку духовниот подвиг на самата црква. Ваквите отстапувања од правоверието црквата со векови ги толерирала заради зачувувањето на единството, кое од секогаш било многу важно. Но, по големата шизма во средината на 11 век, во римокатолицизмот се појавило силно реформистичко движење, кое со сите сили настојувало да ги утврди престижот и моќта на папата во однос на световната власт. Отпадот од Правоверната црква конечно бил запечатен со пљачкашките походи на Исток при т.н. Крстоносни војни, кога речиси сите вредни и древни христијански реликвии биле пренесени на Запад.

Под влијание на „Филиоквето“, воведувајќи нов дух во мислата, како домино-ефект, со текот на времето биле воведени и нови догматски новотарии во римокатолицизмот, кои многу влијаеле на квалитетот на општествениот живот на Западот. Така, на почетокот на 13 век била воведена и инквизицијата – смртната казна со спалување на клада, кога голем број видни личности од науката и општествениот живот биле осудени, брутално измачувани и усмртени поради своето спротивно мислење од папата и од римокатоличката практика на верата. Со векови била користена инквизицијата за прогон на „вештерки“ и за замолчување и промена на свеста на мислечкиот човек. Но репресијата довела до уште поголеми контроверзии и погрешни учења, па како одговор на ова лудило на римокатолицизмот се појавила реформацијата, контрареформација, судирот со духот на просветителството и Француската револуција. Во 19 век, поточно во 1854 година, папата Пиј Деветти официјализира нови погрешни учења во римокатолицизмот, како што се догмата за безгрешното зачнување на Богородица и догмата за папската непогрешивост. И двете догми немаат основа во Светото писмо и единствено ѝ служат на егоцентричната потреба на папата во процесот на зголемување на својата непресушна волја за моќ. Приближно во овој период се навлегува во новата ера на екуменизмот, во кој римокатолиците ја виделе својата шанса за почнување нови и поперфидни методи за унијатење на православните. Екуменизмот смета дека догматите се нешто второстепено. Овој нездрав дух незабележливо пробива во свеста на современиот човек и веќе почнува да ги носи своите плодови.

Многумина сигурно се прашуваат кои се разликите меѓу православието и римокатолицизмот, па поради тоа ќе ги набројам само најважните новотарии и погрешни учења што се воведени во текот на овие речиси илјада години од големата шизма.

Веќе го спомнавме „Филиоквето“, исходењето на Светиот Дух „и од Синот“, од кое сè тргнало во неврат. Во „Филиоквето“ е воведена субординација на Светиот Дух и сува рационализација на божествените тајни. Во римокатоличката практика има недостиг од епиклеза во евхаристијата, односно отсуство на Светиот Дух во осветувањето на даровите, што е древна апостолска практика во богослужењето. Во нивната миса, која е еквивалент на нашата литургија, се употребува бесквасен леб во евхаристијата, не се извршува светата тајна миропомазание по крштевањето, воведено е учење за целосно ускратување на божјата благодат на човекот пред обраќањето. Ова учење ја оправдало инквизицијата, која во „необратените“, особено Евреите, гледала обични ѕверови без никаква боголикост во нив. Подоцна, под влијание на овој дух, се појавил и нацизмот, а за неговата налудничавост не треба многу да објаснуваме. Воведено е учење за предестинација (предодреденост), кое целосно ја негира слободната човечка волја. Воведени се практика и учење за спојување на телото и крвта Христови.

Поради ова нивно учење, нивните верници се причестуваат само со кружни и тенки бесквасни ленти т.н. „хостија“, но, за разлика од верниците, свештенството го задржало стариот начин на причестување под двата вида, што прави поделба на достојни и недостојни, а што е спротивно на Евангелието и по малку личи на учењето на гностичките секти. Воведено е учење за опрост на гревовите, кое се надоместува од отповеќе потребните „заслуги“ на светителите, односно т.н. индулгенции. Чувар на оваа „ризница на доспеани заслуги“ е самиот папа, па, според тоа, оној што ќе приложи одреден паричен надомест, добива магично ослободување од сите гревови. Богатиот се спасува, а сиромавиот неминовно страда и умира, и овде и во вечноста. Индулгенциите се прапочеток на духовната корупција. Тие биле причината за почнување на протестантската реформација, чиј предводник бил Мартин Лутер, кој, пак, ако не бил заштитен од германските благородници, веројатно торжествено ќе бил запален на клада. Воведено е учење за чистилиште (пургаториум), што е чиста измислица без основа во Светото писмо, но која вешто била користена за продажба на што поголем број индулгенции. Кажано со современиот јазик, чистилиштето е рекламирање и популаризација на производот на духовниот пазар, па единствен лек за негово надминување е индулгенцијата. Воведено е учење за лимбо-состојба за човечки души, кои не се ниту за вечна казна ниту за вечно блаженство. Потоа, воведена е догмата за папската непогрешливост, која во себе не содржи никаква здрава логика, освен логиката на високото мислење за себеси. И на крајот, воведено е учењето за безгрешното зачнување на Богородица, кое Богородица ја воздигнува на ниво на еден вид божество што нема врска со човештвото. Оваа догма ја загрозува тајната на спасението и смислата на воплотувањето Христово, бидејќи Христос не го спасил, преобразил и воскреснал човечкото тело и природа, туку некое друго тело, кое не е грешно и човечко, туку е свето самото по себе и натчовечко. Според ова погрешно учење, на човекот сè уште му се затворени вратите на Царството Божјо, бидејќи станува практично невозможно неговото спасение преку Исуса Христа, кој би бил тотално различен од обичниот човек.

Е, сега, токму чуварот на оваа потполна дехристијанизација ќе ја посети Македонија. Папизмот е најголемото отуѓување од вистинското христијанство и целосно остварување на идејата за секој апсолутизам и тоталитаризам.
Денес римокатолицизмот е само бледа сенка и привид во сеќавањето на некогашната правоверна и првочесна Римска патријаршија. Напуштајќи ја спасоносната вера, римокатолиците отстапиле од бројот на оние што со вера и дух се спасуваат. Напуштајќи го преданието на Светите отци, тие ја загубиле полнотата на апостолското преемство и благодат. И покрај постојаните обиди за унијатење на православните, преку разните видови на екуменизмот, ние православните сè уште не сме ја загубиле надежта дека римскиот папа, со целото свое свештенство и верниците, ќе побара прошка за сите злодела што со векови му ги нанесувал на човештвото и конечно ќе се откаже од новововедените догми и ќе се врати во лоното на едната, света, соборна и апостолска Црква, која и ден-денес неизменето ги чува и негува Христовото учење и Светото предание на великите Свети отци.

Македонската православна црква – Охридската архиепископија трпи многу неосновани критики на својот грб, најмногу за црковните такси, од кои ги крепи своето егзистирање и опстојување. Па затоа, секој што во иднина ќе ја критикува и ќе ѝ се исмева на нашата Црква поради тоа што единствен прилив на финансиски средства, покрај даровите, ѝ се црковните такси за венчавање, крштевање и погреб, нека има предвид дека еднаш во својот живот си платил билет за да го види и „потпомогне“ водачот на мултимилијардерска корпорација, кој како декор во спектаклот што ќе ни го приреди, ќе има задолжително бакнување на бебиња, мавање со раката од блиндираниот папамобил и патетични говори за конечното цивилизирање на Македонците, притоа, секако намерно заборавајќи, дека најголемите синови на овој народ први го прифатиле христијанството во Европа и ги описмениле половината од европските народи.

МИТРОПОЛИТ ПОВАРДАРСКИ
Агатангел (Станковски)

Превземено од Православна Македонија

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here